stories

Mama vertrekt in de nacht

didie-mama-werk

Om 4 uur ’s ochtends uit de veren terwijl het gezin nog in droomland is. Zachtjes naar beneden met koffer en rugzak en verdwijnen in de laatste uurtjes van de nacht. Inderdaad, mama’s aan het werk. En dat is nu juist zo moeilijk van een gezinsleven met een vleugje avontuur. Uitkijken naar een nieuwe reis, maar tegelijkertijd gehinderd door een weemoedig gevoel, omdat je even afstand neemt van de mensen om wie je het meeste geeft. Gelukkig herkent mijn man dit gevoel. Ook hij is ontzettend enthousiast als hij voor zijn werk weer naar het Midden Oosten gaat, maar de avond van tevoren begint het altijd te knagen: “ik zie er tegenop want ik wil dolgraag bij je zijn en ga jullie enorm missen.” Maar als hij er eenmaal is, voelt hij zich als een vis in het water. En dat herken ik. Dus laat ik de weemoed voor wat het is en troost ik mij met de wijsheid: emoties zijn vergankelijk en dit gevoel gaat weer voorbij. Ik slinger de laatste kusjes door onze slapende straat en stuur mijn auto richting Schiphol met als eindbestemming de Algarve. Om een paar dagen te schrijven over zonovergoten avontuurlijke vakanties met… je gezin.

Na een spannende sprint richting de gate – vanwege vertragingen bij de veiligheidscontrole – spring ik tien minuten voor vertrek in het vliegtuig. De begripvolle Transavia stewardessen wijzen me geruststellend mijn plek waarna ik ontspannen en tevreden wegzak in mijn stoel. Achter de vleugels van de Boeing zie ik de zon opkomen en de rivieren onder mij schitteren als de sterren van de nacht. In gedachten zie ik mijn gezin ontwaken en zich haasten naar de boterhammen met jam. Mama’s bordje is deze keer leeg en gelukkig weten ze allemaal waarom. Ze is aan het werk. En jawel, dat vindt ze stiekem hartstikke leuk.

Ps: mocht je overwegen om met je gezin naar de Algarve te gaan, schrijf je dan in voor mijn blog updates want binnenkort volgt het verslag via Mams At Work.

1 reactie

  • Reply
    Tinie Diels
    april 19, 2017 at 12:17 pm

    Een mindere nachtrust voor vertrek, eigenlijk even gedoezeld.
    Dat gebeurt zo en dat verneem ik via. Voor vertrek een drempel over. Welke drempel? De mensen waar je het voor doet los laten? Uit handen geven?
    Je “meubelstukkengevoel” voorkomen?
    Tja…….
    Ik stam van de generatie “laagdrempeligheid”……
    Bijna onoverkomelijke generatieverschillen.
    Maar overbrugd met liefde…..

  • geef een reactie