ambitie,  creatief inzicht

Van Aerobicsnet naar Didie.nl

Bijna vijftien jaar geleden deed ik mijn intrede als schrijver voor het world wide web. In die tijd was bloggen nog geen alledaags woord. Laat staan kreten zoals ‘google’, ‘social media’, ‘seo’ of ‘instagram’. Bloggen gebeurde wel, maar stond toen vooral bekend als ‘webloggen’. Je hield immers een ‘logboek’ bij op het web. Mijn eerste online artikelen hadden overigens meer weg van een ‘thema website’ dan een weblog: Aerobicsnet, een portal voor liefhebbers van aerobics en fitness. Naast mijn studie Bedrijfscommunicatie & Digitale Media aan de Tilburg University werkte ik namelijk als aerobics instructrice. Ik bouwde in html een aantal webpagina’s onder de noemer ‘Aerobicsnet’ en bundelde alle artikelen die ik in de jaren daarvoor had geschreven voor vakbladen in de sportbranche. Een hels karwei, maar geweldig leuk voor een knutselaar en ‘selfmade’ vormgever als ik.

Al snel bleek mijn opzet in html een tijdrovend project te worden. Telkens als ik een nieuw artikel wilde plaatsen, moest ik een nieuwe pagina in html bouwen. Geautomatiseerde blog websites zoals WordPress, Tumblr of Blogspot waren mij nog niet bekend. Plakken, knippen, schuiven, coderen, publiceren en dat tien keer achter elkaar totdat één berichtje goed stond. Ik gaf niet snel op, maar had mijn twijfels over de toekomst van mijn thema website. Daarom verwijderde ik de Aerobicsnet url en registreerde Vrolijke Vrouwen. Het moest een community worden met leuke berichten over mode, sport, eten en lifestyle. Bovendien wilde ik vriendinnen ook laten schrijven op deze website. Omdat het wederom een dagelijks gepuzzel in html werd, stond het actief schrijven op een laag pitje.

Een aantal jaren later richtte ik mijn eigen communicatiebureau op (2008) onder de naam Didie.nl. Samen met twee bevlogen online creatievelingen bedacht ik Fab Female (lang leve de alliteraties). Ik was Vrolijke Vrouwen niet vergeten en wilde een professionele versie neerzetten voor ‘fabulous’ vrouwen. In de conceptfase hadden we een perfecte site gecreëerd. Helaas zag Fab Female nooit het online daglicht, omdat het geen prioriteit was voor mijn ontwikkelteam. Het was immers liefdewerk oud papier. En tsja, dan komt het altijd op de laatste plaats. Begrijpelijk, maar wel jammer van mijn grootse plannen met Fab Female.

Ik bleef online schrijven; inmiddels op een stijlvol blog dat professioneel was opgezet onder de naam Dutchcowgirls (gadgets, lifestyle, online media). Ik hoefde enkel mijn artikelen te publiceren zonder na te denken over de technische achterkant. Een verademing! Tegelijkertijd las ik steeds meer over WordPress en het gemak van bloggen binnen templates die reeds ontworpen waren. Ik haalde mijn online kluskoffertje weer te voorschijn en blies nieuwe leven in Didie.nl. In eerste instantie binnen een gratis WordPress thema. Dat was echter niet ‘smooth’ genoeg. Bovendien wilde ik een mooie ‘slider’ op mijn frontpage en die optie ontbrak. Uiteindelijk koos ik voor een betaald thema en kon ik eindelijk weer lekker knutselen in mijn digitale werkplaats. Didie.nl was daarmee getransformeerd van basis website voor mijn toenmalige communicatiebureau tot mijn eigen weblog met een persoonlijke look & feel.

Op dit moment ben ik me verder aan het verdiepen in het ‘waarom van bloggen’. Ik realiseer met steeds vaker dat ik er als online schrijver vroeg bij was, althans in Nederland. Bovendien gaat mijn liefde voor schrijven nog veel verder terug (volgens mij schreef ik eerder dan dat ik kon praten ;-). Waren de populaire bloggers van nú ook al gek van schrijven vóór het digitale tijdperk? Transformeren schrijvers zich aan de hand van de media die de actueel zijn? Of worden schrijvers geboren aan de hand van de media die de wereld voortbrengt? Via de ‘about’ pagina van gedreven bloggers lees ik de verhalen van soulmates over de hele wereld. Ik lees over journalisten die van papier naar online zijn gegaan (lees ook mijn blog over de krant), over creatieven die van handwerk naar online knutselen zijn verhuisd of bijvoorbeeld carrière tijgers die hun leven compleet omgegooid hebben en uit het niets zijn gaan bloggen. En dan zijn er ook nog de bloggers die vanuit de digitale wereld ‘terug’ gaan naar papier. Back in time! Of zijn zij hun tijd ver vooruit?

Ik koester alle sporen die ik heb nagelaten op het web. Maar, ook alle inktvlekken op papier staan in mijn geheugen gegrift. In de 20e eeuw werd ik verliefd op de magie van woorden op papier, in de 21e eeuw neem ik ze mee naar een digitale wereld.