mindful moments

De belofte van een tegenslag

didie-fotografie-workshop-kasteelhoeve

Vrijdag namiddag. Volledige focus op mijn werk terwijl het scherm van mijn telefoon oplichtte. Een nummer uit de UK. Geen idee. Toch maar opnemen: “Hello It’s Stef. Emily’s husband. Emily is ill and she got off the bus to the airport. She is in no condition to travel.” Even was ik sprakeloos. Ziek. Emily Quinton, mijn fotografie heldin die ik al jaren volg en die ik naar Nederland had weten te halen voor een unieke fotografie en styling workshop. Minder dan 24 uur van tevoren. Geannuleerd. Alle begrip voor haar gezondheid. En toch, een half jaar voorbereiding in de prullenbak.

Normaal gesproken zou ik compleet uit het veld geslagen zijn. Ditmaal alles behalve dat.

Want deze ongelooflijke tegenvaller was niet veel meer dan een detail in het licht van het moment. Enkele minuten ervoor had ik namelijk een bericht van mijn broer ontvangen: zijn dochtertje, mijn liefste nichtje van vier, had zojuist een vreselijk auto-ongeluk gehad en was over de kop geslagen op de snelweg nabij Lille. Ze was ongedeerd, net als haar mama, maar het was nog vrezen. Of de andere twee inzittenden (haar tante en opa) uit de auto bevrijd konden worden.

In de minuten die volgden zat ik op de hotline met mijn broer die op zijn beurt rechtstreeks in contact stond met de familie ter plekke. Ondertussen probeerde ik mijn ratio aan te zwengelen om te doen wat nodig was. Lille was afwachten en vurig hopen op goed nieuws, de workshop was verloren. En dus moest ik nu zakelijk aan de slag: alles annuleren en de elf deelnemers bereiken van wie ik soms alleen een email adres had. Vervoer, locatie, hotel, horeca. Helaas kon ik de financiële schade niet geheel beperken, maar dat kon me weinig schelen. Wat ik vervelender vond was het teleurstellen van de deelnemers waaronder een Duitse styliste die al vier uur in de auto had gezeten om de volgende ochtend op tijd te zijn. Tegen elf uur in de avond was iedereen op de hoogte. Verward sloot ik mijn computer af. Het voelde als een warming-up voor een kampioenswedstrijd waarbij ik vlak voor de start was gestruikeld. De adrenaline gierde door mijn lijf, maar het kon geen kant op.

Tegelijkertijd kwamen de eerste live berichten uit Lille binnen. Mijn broer was namelijk zelf naar het Franse ziekenhuis gereden om te zien hoe iedereen het maakte. Ik had nog overwogen om mee te rijden, maar wist toen nog niet zeker of de workshop door zou gaan. Met de trein kon ik binnen enkele uren in Lille zijn, dus in het ergste geval kon ik de volgende dag nog vertrekken. Maar het bleek niet nodig. Mijn broer wist me gerust te stellen. Niemand was zwaar gewond op enkele schaafwonden en een hersenschudding na.

De volgende ochtend reed ik naar de Kasteelhoeve in Geldrop, de plek waar de workshop plaats had moeten vinden. Ik liep de Oranjerie binnen. De perfecte sfeer voor een creatieve dag vol energie met een betoverende lichtinval. Buiten, in De Baron z’n Hof, stond me een nog grotere verrassing te wachten: de tuin liet een voorjaarspalet zien dat in geen enkel schilderij passen zou. Het was nog mooier dan ik me tijdens de voorbereiding in maart had kunnen indenken. De stralende zonneschijn werd afgewisseld door een speelse optocht van Hollandse wolken die ernaar verlangden gefotografeerd te worden. En de verweerde rieten stoelen onder de schaduwrijke bomen waren in afwachting van ons bezoek. Het raakte me en ik werd er verdrietig van. De weken van voorbereiding en spanning voor deze dag kwamen eruit. Of misschien was het gewoon de ontlading na het auto-ongeluk van mijn dierbare familie.

Even wilde ik rechtsomkeer maken, en toch liep ik door. Omdat de ommuurde bloementuin mij de geborgenheid en troost bood die ik nu zo hard nodig had.

De stilte liet een dieper geluid horen dan ik de afgelopen uren had kunnen voorstellen. Het feest van de flora leek mij te begroeten en de ongedwongen weelderigheid van de beplanting bracht me weer in beweging. Nog meer dan dat: ik herkende de signatuur van Piet Oudolf, de tuinarchitect die enkele jaren geleden mijn hart had gestolen. En wat bleek niet veel later: diezelfde Piet Oudolf was de grote inspiratie voor John en Cill, de bevlogen en sublieme tuinontwerpers van al dit moois. Ik liep van de ene verbazing in de andere en hield stil aan de rand van het hof: een vervallen muur met een historie van drie eeuwen, geopend via een ijzeren poort en omgeven door een roomkleurige bloemenstruik. Even waande ik me op een vergeten château in Frankrijk. Als een jonkvrouw wachtend op haar geheime liefde nam ik plaats op een bankje in de geregisseerde wildernis van John en Cill, zoals ik het mij herinnerde van de tuin van Oudolf.

Na een ongedwongen praatje met de tuinontwerpers stapte ik met een geopend hart in de auto. Verdrietig was ik al lang niet meer, teleurgesteld evenmin. Het was zoals ik mijn moeder en man die ochtend bericht had: verdrietig dat de workshop niet door kon gaan, maar bewust van een gevoel dat me veel meer zou gaan brengen. En toen ik ’s avonds thuis was, liet mijn broer weten dat mijn onmisbare nichtje en familie ook weer veilig en geborgen in bed lagen. Deze avond zou ik weer in alle rust slapen.

didie-workshop-fotografiedidie-fotografie-workshop-bloemendidie-fotografie-workshop-bloem-tuindidie-fotografie-workshop-bloem-tuindidie-fotografie-workshop-bloem-tuindidie-bloemen-fotografiedidie-fotografie-workshop-bloem-tuindidie-fotografie-workshop-druifdidie-fotografie-workshop-bloem-tuindidie-fotografie-workshop-bloem-tuindidie-fotografie-workshop-bloem-tuin

1 reactie

  • Reply
    Tinie Diels
    juni 14, 2017 at 11:36 pm

    Een lange tocht van je gedachten, gevoelens, overwegingen en handelingen die je deelt. Dat doet goed!

  • geef een reactie