mindful moments

Welke verhalen vertel jij?

verhalen vertellen didie

Terwijl ik een presentatie over communicatie aan het voorbereiden ben, wordt me weer eens duidelijk hoe gek wij mensen zijn. Of eigenlijk: hoezeer we ons best doen verhalen te vertellen waar niemand op zit te wachten. En dat geldt natuurlijk ook voor dit verhaal. En toch schrijf ik verder. Want het is een verhaal.

Onzinnige verhalen

Hoe hebben de prehistorische rooksignalen kunnen leiden tot een wereld waarin je 24 uur per dag wordt overweldigd door compleet nutteloze verhalen van mensen die je maar half kent en voor wie je tóch een uurtje langer op de bank blijft hangen. Of erger nog: willekeurige boodschappen die invulling geven aan je eigen boodschap op het toilet.

Wat moet het ooit buitengewoon mindful zijn geweest: een stille plek in de natuur bij een vuurtje waar je iets aan elkaar vertelde om het daarna via rooksignalen te delen met een enkeling op afstand. Hoe anders is dat vandaag, versnipperd en verstoord. We kunnen alles delen met iedereen op elk moment. En het aantal apps, apparaten en creativiteit bepalen wat jij de wereld in stuurt. Wist iedereen bij het kampvuur nog zeker dat er iemand luisterde, tegenwoordig stuur je duizenden vuurvliegjes de lucht in met de ijdele hoop dat jouw lichtpuntje gezien wordt.

Welk verhaal vertel jij?

Wat wil je vertellen? Denk eens na over jouw verhaal als je een snapchat foto op LinkedIn zet. Wat betekent dat in real life? Loop je bij een sollicitatiegesprek ook binnen met konijnenoortjes en een varkensneus? En zeg je in de trein ook tegen iedereen “Hallo, ik like jou”. En die Facebook foto van een open wond na een valpartij: haal jij de pleisters er ook altijd vanaf als je op visite gaat bij je schoonfamilie? Of wanneer je in de zoveelste file staat, draai jij dan ook het raampje open om iedereen te vertellen: “ik sta in de file, ik sta in de file, ik sta in de file!” Vergelijk die online aanwezigheid eens met de verhalen thuis. Die niemand hoort of ziet behalve de mensen die ertoe doen; aan tafel met je buurvrouw of in de tuin met je kind (aldus mijn man en zoontje op de foto). Daar kan geen enkele volger tegenop.

Als je de tijdlijn vanaf de zijlijn bekijkt, zie je hoe bizar het allemaal is. En ik doe daar gewoon aan mee. Al hoop ik dat dit verhaal nuttiger is dan je boodschap op de wc.

3 Comments

  • Reply
    Tinie Diels
    september 19, 2017 at 10:15 pm

    Eerlijk gezegd…..de boodschap op de w.c. is voor mij van een andere orde dan het verhaal dat jij hier verwoordt.
    En iedere vergelijking loopt dan ook mank .
    Ik mag hopen, dat je verhalen blijft vertellen en de waarde ervan niet over- of onderschat, maar op hun waarde schat.
    Daarom lees ik ze in ieder geval!

    • Reply
      Jeanne
      oktober 4, 2017 at 12:22 pm

      Goed verhaal dit ;-) Er is ook zo’n grapje”Ben zo blij met Facebook nu! Vroeger moest ik minstens 150 mensen opbellen om te vertellen wat ik ’s avonds weer had gegeten…”
      Het is goed om na te denken over hoe je met social media wilt omgaan. En daar je eigen pad in volgt. Zolang het voor jou goed voelt, is het prima. Zodra je er last van krijgt, kun je het beter veranderen…Maar das logisch en ook best lastig, want het is ook een soort verslaving.
      Maar nognaals, dit was een goed verhaal en daar ben ik toch bij gekomen door social media ;-)

      • Reply
        Didie
        oktober 4, 2017 at 12:46 pm

        Scherpe observatie Jeanne! En hilarische grap. Laat staan dat je 2000 vrienden moet bellen dat je net bevallen bent. En betreft de verslaving: als we ons brein niet besturen, gaan we er inderdaad mee naar bed. Het is de uitdaging om tegen je hersens te zeggen: he, hoezo nu facebook? Ik heb wel wat beters te doen. Ik ben wat ik doe, niet wat ik ‘like’.

    geef een reactie