mindful moments

Onthuisd

didie-mindful-wonen

Mag een verhaaltje ook heel klein zijn. En gewoon fijn? Ik ben dagenlang aan het zwerven geweest. Woest ontwricht uit mijn veilige cocon. En toch had ik het niet willen missen. Omdat ik nu zeker weet dat ik altijd op mezelf kan vertrouwen en met het verstrijken van de tijd ontpop als een vredige vlinder.

Ik was heel ver weg, ontheemd of noem het ‘onthuisd’.

Tussen twee huizen in, middenin een verhuizing die zo diep binnen kwam, dat ik compleet op slot ging. Letterlijk en figuurlijk: Ik had niks meer te zeggen. Een kracht zonder naam metselde een muur van binnen die alles verwoeste wat ik voelen kon. Er kwam een zwaar slot op mijn veilige cocon en ik kon er zelf niet meer in: ik had mijn eigen hart omsingeld. Onthutsend en verlammend tegelijk.

Met al mijn boeddha-wijsheid kreeg ik er geen beweging in. En toch gaven al die zen-studies mij de inzichten die ik nodig had. En ik gedroeg me ernaar: Blijven jagen in ontaarde toestand? Dan wordt de chaos alleen maar groter. Negeren is nog erger dan het wrange gevoel zelf. Laat de wreedheid toe, zorg ervoor als een klein kind en wacht geduldig tot de kracht ervan minder wordt. Want ieder gevoel, goed en slecht, verdient het om gezien te worden. Trap op de rem en doorleef het. Hoe zwaar het ook is. Dan pas verdampt de ellende en vind je een nieuwe balans.

En dus ging ik er doorheen. Liet ik de hardnekkige buikpijn voor wat het was, deed ik mijn voordeel met de korte nachten en probeerde ik mijn voeten op de grond te houden. Het heeft ruim een week geduurd, de periode waarin ik er even niet was. Tot de derde dag in ons nieuwe huis: na een te vroege start op de zondagochtend ging ik later diezelfde dag weer naar bed. Ik was leeg. En dus zocht ik het rustigste plekje in ons huis: de zolderslaapkamer van mijn zoontje. Ik kroop in zijn bedje en vertrok naar een soort onbewust bewustzijn om twee-en-een-halfuur uur later wakker te worden in mijn thuis. Ik was geland. En nog meer dan dat: mijn nieuwe thuis was groter dan welke woning ook; een vreedzame eiland van binnen dat ik nooit meer kwijtraken zou.

En dus kan ik nu weer een klein verhaaltje schrijven; omdat mijn hart aan het babbelen is en ik er weer ben. Welkom thuis, vanaf een veilig eiland in een nieuw huis.

8 Comments

  • Reply
    Jamie
    mei 31, 2017 at 9:18 pm

    Home is where the heart is x

    • Reply
      Didie
      juni 1, 2017 at 12:06 pm

      Nou. Inderdaad. Gelukkig gaat het hart altijd mee op reis. Ook naar Oosterbeek

  • Reply
    Andrew
    mei 31, 2017 at 9:42 pm

    Veel geluk in het nieuwe huis and take it easy

    • Reply
      Didie
      juni 1, 2017 at 12:04 pm

      I will. Creativiteit gaat hopelijk weer stromen. Dat is mijn zuurstof. Je kent het wel…

  • Reply
    Tinie Diels
    mei 31, 2017 at 10:48 pm

    Mooi. Mooi. Mooi. Stil ……..

  • Reply
    Tinie Diels
    mei 31, 2017 at 11:04 pm

    Alles in dozen, zelfs je eigen slaapplek niet te creëren, teveel, te “op”, te te te ……………..

    Verlies van de plekjes die ook fijn waren.
    Al die ingrijpende, belangrijke momenten die met je woonplek van eerder te maken hadden.
    Langzaam jezelf kans geven weer te gaan hechten aan dit ( fijne) zorgvuldig gekozen huis. Vertrouwen krijgen, hervinden, dat dit een fijne plek is. Dat heeft tijd nodig.
    Geef het tijd, gun jezelf tijd, de tojd werkt in je voordeel, de tijd ….. , de tijd ….., jullie lééf tijd…

  • Reply
    Patrick Spits
    juni 7, 2017 at 8:52 pm

    Mooi geschreven Didie.
    Je bent een schrijvende fijnkunstenares.

    • Reply
      Didie
      juni 7, 2017 at 10:10 pm

      Compliment is ontzettend welkom én waardevol. Mooi dat jij dit kunt waarderen en ik zal jouw bevlogen sessie met ons design team niet snel vergeten.

    geef een reactie