Menu
persoonlijk

Broer

Updated 11/04/2021
gedicht

Het kussen van Jean-Paul is nat. Niet dat hij er iets aan kan doen, want hij is er niet meer. Van de glijbaan in ondiep water terecht gekomen. Zes jaar. Verdronken. Niemand kon hem redden. De lichamelijke dood van een onvoorwaardelijke liefde.

Zijn zus was anderhalf en zijn broertje moest nog geboren worden. Een gruwelijk diep en duister gat. Nooit meer te vullen. Zus en broertje kregen een hechte band. Ze gaven licht in het duister en maakten het leven in huis draaglijk. Wat waren papa en mama trots. De twee helden, hun redding.

Het kussen van Jean-Paul is nog steeds nat. Door de druppeltjes van Christophers krullen. Ieder avond rent hij na het badje richting zijn kamertje. Hij duikt in bed en verstopt zich onder de dekens. ‘Papa mij zoeken!’ Zonder enige aarzeling speelt papa het spelletje mee. ‘Waar ben je?’ ‘Hier papa!’ roept hij dan en gooit z’n dekentjes opzij. ‘Jij gekkie’, lacht papa en kust hem de nacht tegemoet.

Christopher kijkt nog even opzij. ‘Trein op kussen!’ Papa verteert de brok in zijn keel. ‘Ja lieverd, dat is het kussen van mijn grote broer. Slaap zacht’.

Chat openen
1
Hallo ๐Ÿ™‹โ€โ™€๏ธ, kunnen we je helpen?