Menu
mindful leven

De eerste westerse vrouw die boeddhistische non werd in Bhutan

westerse vrouw is non in Bhutan

Emma Slade is een bijzondere verschijning met haar traditionele oranje rode kleding in de Westerse wereld. Tegelijkertijd is ze verrassend open en eerlijk over haar levensweg. Ooit was zij bankier in Hong Kong en werd ze gegijzeld. Jaren later was ze de eerste en enige vrouw die in Bhutan werd gewijd tot non.

Inmiddels is ze boeddhistische non en moeder, wonend in Engeland. Hoe is dat allemaal te rijmen?

Dit jaar vond een historisch moment plaats in juni 2022 in Bhutan, ook wel bekend als het kleine, traditionele Boeddhistisch koninkrijk in de Himalaya. Voor het eerst in eeuwen mochten 142 nonnen de Bikshuni geloftes afleggen. Hierdoor kregen zij dezelfde status als monniken, iets dat voorheen niet mgoelijk was. De Daila Lama heeft hier al jaren voor gepleit. Dit is uniek omdat de Boeddhistische kloosters vooral een mannenwereld is. Nog unieker is het dat de Engelse Emma Slade de enige westerling daarbij was. Een bijzondere moment voor haar. Na eeuwen maakt zij nu de waardering mee voor vrouwen.

Ik heb de unieke kans gekregen om mijn geboorte als vrouw in het westen te combineren met mijn opleiding door lama’s in het oosten. Ik hoop dat dit mij in staat stelt om voordeel te brengen aan vele wezens.

SChrijfster en Non Emma Slade

Het leven van de boeddhistische Emma is een aaneenschakeling van bijzondere momenten.

Ze is een voormalige bankier die via universitaire studies, yoga en de kunstacademie uiteindelijk eindigt als boeddhistische non met een zoon van zestien jaar. Ook haar werk voor (gehandicapte) kinderen in Bhutan verdient de aandacht. Ze schreef erover in het persoonlijke boek Set Free, in het Nederlands als Bevrijd. Het heeft positieve recensies gekregen van pers over de hele wereld.

Op uitnodiging van Didie Retreats geeft de westerse non een lezing over haar bijzondere zoektocht.

Ook begeleidt zij een authentieke meditatie om de mind te kalmeren. Vanwege haar bezoek vind je hier een exclusieve voorpublicatie uit de Nederlandse vertaling van haar persoonlijke werk, Bevrijd:

Een hoofdstuk uit Bevrijd, van de westerse non:

“In de loop van de maanden veranderden we allemaal, zowel onze ideeën als ons uiterlijk. We konden beter uitleggen wie en wat we waren. Voor mij betekende het dat ik geen schoenen meer droeg, veel poëzie las en vaak in het universiteitstheater was, waar ik hielp met het bouwen van sets voor de wekelijkse voorstellingen. Ik hing ansichtkaarten van beroemde schilderijen in mijn kamer en knipte haar om wat bij te verdienen. Ik kocht zwarte laarzen met naaldhakken en stapte per ongeluk op de plaat Panic van The Smiths die op de vloer lag – een EP met een piercing.

Intussen wilde ik dat ik, los van al die veranderingen, een helder doel had, iets wat mijn leven zin gaf.

Emma Slade in haar boek ‘bevrijd’

Maar dat was niet zo. Ik vond Engelse literatuur reuze boeiend, maar niet boeiend genoeg. Ik wilde graag veel vrienden hebben en toch lag ik liever in mijn eentje in het gras te dagdromen. Ook verlangde ik naar een vriendje […] En ik had heimwee, heimwee naar vroeger thuis, toen het leven nog makkelijk was en er minder van me werd verwacht. Misschien was ik gewoon te jong om te weten hoe ik al die ballen in de lucht moest houden zonder in huilen uit te barsten.

Een boeddhist zou het misschien duhkha noemen, een ongrijpbaar gevoel van ongemak.

Op mijn fiets (waar ik koeienbellen aan had vastgemaakt om mensen te waarschuwen dat ik eraan kwam) croste ik als een wijkverpleegkundige door de stad, hierheen en daarheen, maar ik bleef nooit lang op een plek. Tijdens mijn eerste studiejaar verhuisden mijn ouders naar Amerika voor mijn vaders werk. Vrienden van mijn moeder gingen tijdelijk in ons huis in Whitstable wonen, wat voor mij niet zo prettig was, want ik was mijn toevluchtsoord kwijt. Ik zette mijn studie voort, ging laat naar bed en luisterde naar ‘Sittin’ on the Dock of the Bay’ van Otis Redding. Ook hij was ver weg van huis en ik begon te beseffen dat ik, net als hij, een volgende stap moest zetten om verder te komen.

Te midden van die wervelwind van activiteiten voelde ik heimelijk het verlangen om ergens anders te zijn.

Dat onbestemde gevoel werd steeds sterker. Ik wilde weg. Na het eerste studiejaar stapte ik van Engels over naar geschiedenis. Voor mij was het een compromis na een gesprek met mijn ouders, die heel graag wilden dat ik in Cambridge bleef om mijn studie voort te zetten. Zij dachten dat een andere studierichting de oplossing zou zijn. De studie was boeiend. Ik vond vooral de Engelse burgeroorlogen interessant, de periode tussen 1642 en 1651, toen het conflict tussen koning en parlement tot opstanden en uiteindelijk grote politieke en religieuze veranderingen leidde.

Het was inspirerend om meer te leren over mensen met idealen.

En ik vond een van mijn docenten, John Morrill, absoluut geweldig, maar afgezien van de hoogtepunten en mijn belangstelling voor het onderwerp, was ik niet gelukkig. Mijn ontevredenheid bleef en nam steeds meer vorm aan. In de herfst van mijn derde jaar leunde ik vermoeid tegen de muur van een telefooncel en ik haalde diep adem. Ik belde mijn ouders in Amerika en gooide het eruit: het ding dat al zo lang als een graat in mijn keel stak.

‘Mam, ik ben gestopt.’

‘Hè, wat?’

‘Ik ben gestopt met mijn studie, mam,’ herhaalde ik. ‘Ik heb het John Morrill laten weten.’

Aan de andere kant van de lijn, duizenden kilometers ver weg, bleef het stil.

Meer weten over Emma’s leven in Bhutan?

een stichting voor kinderen in Bhutan helpen
Chat openen
1
Hallo 🙋‍♀️, kunnen we je helpen?