Menu

Didie’s motto: mindful leven met een glimlach

mindful in de natuur

Ik groeide op in een gezellig huis gelegen in de vrije natuur van de gemeente Wijchen, in Alverna om precies te zijn. Het dorp ontstond rondom een klooster van de beschermheer van de dieren en de natuur: de heilige Franciscus. In 1224 ontving hij op de Italiaanse berg La Verna zijn stigmata, daarom de naam Alverna. Misschien kreeg ik daarom de liefde voor de natuur met de paplepel ingegoten.

Na school speelden we met de konijnen en katten, deden we verstoppertje in de maisvelden en sprongen we over slootjes.

Het liefste speurde ik door de bossen met zelfgemaakte schatkaarten. In de zomer rollebollen op de grashelling en ’s winters vuurtje stoken bij mijn moestuintje. Het leven was er heerlijk; samen met mijn drie jaar oudere broer en hardwerkende, creatieve en wijze ouders.

Mijn slaapkamer was mijn veilige haven.

Het riante domein besloeg de halve oppervlakte van de bovenverdieping. Lucky me! Vanaf het moment dat ik kon schilderen heb ik er talloze liters verf doorheen gejaagd. Alles roze. Inclusief vloer. Of toch gewoon zomergeel? En waarom een bed? Slapen in een kast! Of gewoon bovenop mijn bureau…

Toen we rond mijn twaalfde verhuisden naar een nieuwbouwwijk in Wijchen was ik inmiddels ‘master’ laminaat, verf en tapijt.

Mijn slaapkamer voorzag ik van de eerste generatie IKEA meubels in zwart-wit look en binnen afzienbare tijd had ik alle slaapkamers bewoond. En restylet. Ik was klaar voor het robuuste handwerk: wanden erin, kozijn erbij, kastdeuren vervangen… het had niet veel gescheeld of ik had onze voordeur uitgehakt. Het aantal slaapkamers en woonhuizen dat ik tot op heden heb bewoond, zijn niet meer op twee handen te tellen.

De één noemt het onrust, Didie zegt: avontuur!

Na de basisschool in Alverna volgde ik het gymnasium in Nijmegen. De schoolroutine begon me al snel te vervelen en ik wilde meer avontuur. Een highschool in Amerika was te duur, au pair in Parijs nog niet mogelijk, maar een hobby als danseres, actrice of mannequin zo gek nog niet. Als zestienjarige kreeg ik mijn eerste grote modellenklus: twee weken in Japan, een geweldige ervaring. Een jaar later, in 1995, werd ik op zeventienjarige leeftijd de jongste Miss Nederland ooit. Nederland.

Een geweldige ervaring met de ultieme finale: mijn ontmoeting met Nelson Mandela.

didie schackman en nelson mandela
Mijn ontmoeting met Nelson Mandela in 1995

Maar, het was tevens een buitengewoon moeilijke periode in mijn leven; het uiterlijk werd belangrijker dan mijn innerlijk. En dat paste niet bij mij. Ik voelde me vreselijk eenzaam. Iedereen had een mening. Dik, dun, mooi, lelijk, stom, dom. Het liefste kroop ik diep weg in een hoekje. Ver weg van alle commentaar. Reizen naar Dubai, Zuid-Afrika en Israël volgden, al werd ik er niet gelukkiger op. Het avontuur was groots, maar mijn eenzaamheid nog groter. Ik miste mijn thuisomgeving en had moeite om ‘gewoon mezelf’ te zijn.

Ik moest op zoek. Naar het meisje dat ik was geweest of… naar de vrouw die ik wilde worden.

Ondertussen was ik ontzettend trots op het behalen van mijn diploma journalistiek, de eerste betaalde projecten als freelance schrijver en website bouwer, en de titel doctorandus bedrijfscommunicatie en digitale media (cum laude). Verder had ik mijn diploma behaald als allround aerobics docent, thai-bo instructor en go go dance lerares. En in het weekend deed ik niets liever dan latin-stijldansen en sportoptredens verzorgen.

Dat ik de hoofdrol kreeg in de bekende aerobicsvideo ‘Work That Body’ was een droom die uitkwam.

Ik gebruikte mijn journalistieke en marketing kennis voor mooie banen bij internationale merken zoals Brunotti, L’Oréal, Philips en NOC*NSF. Ook had ik het geweldig naar mijn zin in de design- en mediawereld tijdens mijn loopbaan bij Design Academy Eindhoven en later bij Sanoma, destijds de grootste uitgever van magazines in Nederland.

Mijn innerlijk vroeg ondertussen om steeds meer aandacht.

Ik vond het lastig om ‘te voelen’ en de rust te vinden om blij te zijn met alles wat ik tot dan toe had gedaan. Rond mijn dertigste kreeg ik een auto-immuunziekte die mij duidelijk probeerde te maken dat ik aan de bak moest met mijn emoties. Ik had al verschillende behandelingen geprobeerd, ook vanwege vervelende ervaringen uit mijn jeugd, maar de onrust hield aan. Ik zocht antwoorden in biografieën, documentaires en films over zingeving en reizen. Daardoor raakte ik gefascineerd door Tibet en het boeddhisme.

De behoefte om die wereld zelf te ervaren werd steeds groter en uiteindelijk vertrok ik naar Tibet.

Didie op reis naar Tibet
Didie op reis naar Tibet

De grootsheid van de Himalaya, de onvoorwaardelijke goedheid van de Tibetanen en het boeddhisme gaven mij de hoognodige inspiratie om mindful te gaan leven. Ik leerde te luisteren naar mijn hart.

Dat had grote gevolgen: in 2011 ontmoette ik de man van mijn dromen en twee jaar later kwam onze zoon ter wereld.

De geboorte van onze zoon kende overigens een pittige aanloop. Maandenlang was ik tot niets meer in staat. De zwangerschap had me helemaal lam gelegd. Mentaal en fysiek uitgeput. Ik wist echt niet meer waar ik het moest zoeken, maar dankzij de steun van familie en vrienden, en oosterse wijsheden hield ik het vol. Op Tweede Kerstdag werd hij geboren. Hij zette mijn wereld op zijn kop en zorgde er tegelijkertijd voor dat ik met beide benen op de grond bleef staan. Na de geboorte raakte ik steeds meer geïnteresseerd in mindful leven.

Ik besloot op zoek te gaan naar de kern van mindfulness.

Zo kwam ik terecht in Plum Village, het Franse klooster van Thich Nhat Hanh, de zenboeddhist die mindfulness naar het westen had gebracht. In de bakermat van mindfulness voelde ik de vrijheid om te leven zonder oordeel. Vanuit mildheid voor mezelf en andere mensen, en zo te genieten van alles wat zich aandiende. Ook tijdens de aanwezigheid bij de Dalai Lama in Nederland (2018) ontdekte ik de kracht van innerlijke rust. Iets dat ik opnieuw mocht ervaren bij lezingen en workshops van spirituele leraren zoals Thupten Jinpa en Tulku Lobsang. De meditatiecursus van de Tibetaanse Lama Tashi Nyima in het Belgische klooster Yuenten Ling was eveneens een openbaring voor mijn mind. Ook werd ik beïnvloed door andere tradities zoals het taoïsme of hindoeïsme.

Didie op tv: interview over oordelen en rust in mijn leven

In het KRO-NCRV programma Jacobine op 2 vertelde ik hoe mindfulness leraar Thich Nhat Hanh één van de belangrijkste mensen in mijn leven is geweest. En dat ik van hem leerde om zonder oordeel naar mezelf te kijken. “Mijn uiterlijk was als een masker, maar van binnen was ik leeg en eenzaam. Thich Nhat Hanh’s ideeën hebben die innerlijke leegte opgevuld,” vertelde ik presentator Jacobine Geel.

Een fragment over mijn persoonlijke leven in het KRO-NCRV programma Jacobine op 2.

De afgelopen jaren heb ik mijn ervaringen toegepast bij organisaties met compassie. Zo werkte ik voor Fairtrade Nederland en het Radboudumc Centrum voor Mindfulness. Ik schreef voor Happinez en het journalistieke platform Bodhi. Ook adviseerde ik de boeddhistische afdeling van KRO-NCRV. De mooie samenwerking met experts op het gebied van mindfulness en oosterse filosofie leerde mij dat we gelukkig worden door het vrijmaken van hoofd en hart.

Didie persoonlijk

Daarom organiseer ik nu retraites gericht op mindful leven.

didie schackman

Tijdens de retraites van Didie Retreats kunnen mensen vertragen en stilstaan bij hun gevoel.

Deelnemers aan de retraites leren mediteren en rust te vinden in hun gedachten. En dankzij de inspiratie gaan ze aan de slag met hun dromen en ambities. Didie Retreats laat mensen ervaren hoe het voelt om zelfvertrouwen te hebben en je hart te volgen. Telkens wanneer een deelnemer mij vertelt dat hij of zij meer rust heeft gevonden in het dagelijkse leven of aan de slag is gegaan met een droom, ben ik ontzettend trots. Ik heb grote waardering voor de inzet van deze mensen; want samen dragen we bij aan een leven dat voor iedereen van betekenis is, met heel veel energie en plezier. Behalve retraites schrijf ik persoonlijke artikelen over mindful leven.

Mijn verhalen deel ik op Didie Retreats om het leven ‘eigen te maken’.

Het gaat erom dat je je bewust wordt van wát je doet. En vooral hóe je dat doet. Als dat lukt, kun je eenvoudig gelukkig zijn. En dat voelt geweldig. Daarom heb ik een missie: ervoor zorgen dat zoveel mogelijk mensen bewust zijn van het leven dat we iedere dag mogen leven. Niet meer en niet minder. Door erover te schrijven, retraites te organiseren en mensen te helpen die zich inzetten voor een ‘wereldse’ bewustwording. Eenvoud als welvaart. Samenleven en elkaar begrijpen zonder oordeel. Daarover schrijf ik regelmatig. Omdat je het niet alleen kunt doen. Vanuit compassie ontdekken wat de mensen van wie je houdt nodig hebben. En je inzetten om de samenleving te verrijken, want we zijn allemaal verbonden. Wat is er nodig om eenvoudig en duurzaam te leven? En hoe kun je eenvoudig leven zonder al te veel bagage, letterlijk en figuurlijk? Geld is geen drijfveer. Maar geluk wel. En dus leef ik naar de spreuk die op mijn muur hangt:

Als je vleugels hebt, moet je ze gebruiken.

Florence Nightingale

Met Didie Retreats hoop ik zoveel mogelijk lichtpuntjes te verspreiden.

Ik laat me leiden door een ongekende schittering en een grote glimlach. Dat is mijn verhaal. Jouw verhaal wil ook gehoord worden. Je voelt het zodra je intuïtie wakker wordt. Je bent hier met een reden. Dat maakt jou uniek. Je hoeft niet bekend te worden of veel geld op de bankrekening te hebben staan. Identificeer jezelf met wensen en dromen die je al jaren toefluisteren. Help jezelf en daarna de mensen en dieren om wie je geeft. Niet omdat iedereen daarom vraagt, maar om jouw ware potentie als mens te benutten.

lees verder
1 2 3 62
Chat openen
1
Hallo 🙋‍♀️, kunnen we je helpen?